To powiedzenie bardzo stare i znane chyba każdemu człowiekowi. Jednak zdecydowanie częściej wypowiadają je ludzie bogatsi niż ci, którzy bogactwa nigdy nie zaznali. Jednak już od dawnych czasów wiadomo było, że bogactwo niesie ze sobą różne inne problemy, natomiast ludzie ubożsi niejednokrotnie potrafią się lepiej zjednoczyć, pomagać sobie nawzajem, żywić życzliwość i zainteresowanie drugim człowiekiem. Te uczucia i zachowania są często całkowicie obce ludziom bogatym, którzy żyją tylko swoim życiem i nieustannym dążeniem do powiększania swojego majątku. Nie umieją przy tym korzystać z tych dobrodziejstw, które już otrzymali. Nie potrafią należycie cieszyć się życiem i zdrowiem. Często są samotni, gdyż nie zdołali utrzymać przy sobie rodziny, ponieważ dążenie do bogactwa przysłoniło im cały świat. Jeżeli już zdarzyło się, że mają przy sobie rodzinę, to zwykle nie umieją z nią rozmawiać, dzieci nie mają żadnego kontaktu z tata czy mamą, którzy żyją tylko i wyłącznie sprawami firmy, pieniędzy, kariery, itp. Niejednokrotnie wówczas ludzie tacy sami dochodzą do wniosku, że pieniądze szczęścia nie dają, gdyż są samotni i nieszczęśliwi, nie umieją kochać i nie są kochani.
Copyright @ 2010 zyciewdobrobycie.org